Pijnloze stedenbouw


"Er waren geen bezwaren". Dat heeft Cornelis van Eesteren ooit over het ontwerp van de Westelijke Tuinsteden geschreven. Zou het bestaan, pijnloze stedenbouw? Soms droom ik er wel eens van. Een stedenbouw waar niemand boos om wordt, maar die alleen blije gezichten veroorzaakt. Niet dat iemands uitzicht wordt verpest, maar dat er een mooi nieuw uitzicht ontstaat. Niet dat er meer verkeer komt, maar dat je wel nieuwe plekken kunt ontdekken. Niet dat groen verdwijnt, maar dat er groen bijkomt. En meer parkeerruimte dan er was. En dan ook nog geld verdienen. Dat zou helemaal mooi zijn. Niet dat er hangjongeren komen, maar alleen de juiste doelgroepen aantrekken. En dat die hangjongeren dan liever gaan sporten.
Zou het kunnen? Zou het mogelijk zijn aan bewoners, huidige of toekomstige, een plan te laten zien waarvan ze enthousiast worden. Zou het mogelijk zijn zonder vuist op tafel een plan erdoor te krijgen? Zonder dreigen, zonder stemverheffing, zonder zinspelen op doemscenario's? Een plan waarin ieder zich kan herkennen. Het zou wel mooi zijn. Ik denk dat het in ieder geval de inzet kan zijn. Dat dat veel op kan leveren. Dat het de moeite waard is om te onderzoeken. Om ermee te beginnen. Te kijken wat het oplevert. Om in beeld te brengen waar de belemmeringen zitten, en juist ook wat de wensen zijn. Om bij het vanzelfsprekende te beginnen. Goed te kijken, wat er al is, wat er al staat, waar mensen van houden, of wat mensen als vanzelfsprekend beschouwen. En wat gemakkelijk van functie zou kunnen veranderen.


En wie die nieuwe functie dan nodig heeft. En misschien nog belangrijker, wie er voor wil betalen. Wat voor de hand ligt, wat ruimte oplevert, en een beetje lucht. Misschien is slopen wel het meest handig, als een gebouw echt niet meer gebruikt wordt. Zodat er ruimte ontstaat. 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen